همون شهریور دوست داشتنی که گفتم داره به پایان میرسه ...

بچه ی خونه بودم تو این ماه و از همه چی لذت بردم. سعی کردم تنش هام کمتر بشه، سعی کردم بگذرم، ببخشم و بخشیده بشم

فعلا همه چیز خوبه و آرامش این روز ها برام ماندگار خواهد بود.

نیمه دوم سال چی بشه رو نمی دونم. سفر عجیب جام جهانی رو در پیش دارم...

خدایا دلم میخواد ازت دور نشم. کمکم کن

خسته ام از بد عهدی ها از عادت به روزمرگی ها حتما باید نشونه باشه تا به خودت بیای... کاش بشه بدون نشونه یه تکونی به خودم بدم. از همین امروز

آخرین ما نیمه اول سال و همین طور زود میگذره...

میخوام شهریور رو تهران باشم، خونه باشم، لذت ببرم ازش. نمی دونم چرا... بهتر نشدم خیلی اما دارم پیش میرم.

کلا شاید یکم آروم تر شدم و یکم بزرگ تر...

دیروز بچه ها رو برده بودم اپارک...

و دیگر هیچ